Sensacyjne zaginięcie

Mały, szary pies szedł wzdłuż trawnika lekko utykając. Było to zwierzę o proporcjach jamnika z szorstką, krótką sierścią i niedużym pyszczkiem, ledwie wystającym spod siwej kępy nastroszonych włosów, bezładnie opadających z czubka głowy wprost na oczy. Szedł grzecznie, tuż przy krawężniku, na nikogo nie warczał, nie szczekał, nie obwąchiwał siatek z zakupami mijających go Pań i Panów, nie zwracał uwagi na biegające po parkingu dzieci. One zresztą nie zwracały też najmniejszej uwagi na niego, podobnie jak mijający go przechodnie, podekscytowani świeżością pierwszego na prawdę wiosennego popołudnia tego roku.

Wiosenna aura udzielała się wszystkim. Dzieciaków na podwórku było znacznie więcej niż zazwyczaj, mikroskopijne ogródki oddzielające budynki od chodnika zapełniły się energicznymi, siwowłosymi paniami uzbrojonymi w sadzonki i motyki. Wąsaci mężczyźni, oparci o poręcze balkonów, paląc papierosy sopglądali uśmiechnięci w niebo nad sąsiednim blokiem. Na maskach samochodów wygrzewały się koty, próbując sięgnąć łapami do skaczących po parkingu refleksów rzucanych przez otwarte okna, pieczołowicie szorowane przez klęczące na parapetach kobiety. Starsi Panowie, pomału przechadzający się z wiaderkami na śmieci, głośno pozdrawiali się z daleka, a ławeczka na szczycie bloku przeżywała prawdziwe oblężenie sąsiadek, tak jakby przez całą zimę nie miały okazji z nikim porozmawiać.

W pewnym momencie mały, szary pies zniknął gdzieś podążając za niewysokim, utykającym na lewą nogę panem w popielatej kurtce i szarych spodniach.

 Gzeta "Retro" Marty Flisykowskiej